در این تحقیق اثرات عصاره های آبی، الکلی، استنی و اسانس سرشاخه های لاواندولا افیسینالیس (اسطوخودوس) در مدل های تشنج ناشی از پنتیلن تترازول و ماکزیمال الکتروشوک در موش سوری بررسی شده است.مواد و روش هااسانس اسطوخودوس به روش تقطیر با بخار آب و عصاره های آبی، الکلی، استنی به روش سوکسله یا پرکولاسیون تهیه شدند. زمان شروع و شدت هر تشنج و زمان مرگ، پس از الکتروشوک یا تزریق پنتیلن تترازول در موش ثبت شد.نتایجاسانس در دوزهای 400 mg/kg و 200 درصد مرگ، تعداد و شدت حملات ناشی از پنتیلن تترازول (90 mg/kg) را کاهش داد. این اثرات ضدتشنجی قابل مقایسه با اثرات داروی استاندارد اتوسوکسماید بود. عصاره آبی تا دوز 800 mg/kg در مدل پنتیلن تترازول موثر نبود. عصاره های استنی و الکلی در دوز 800 mg/kg به ترتیب باعث افزایش زمان مرگ و کاهش تعداد کل حملات ناشی از پنتیلن تترازول شدند. در مدل ماکزیمال الکتروشوک فقط دوز 400mg/kg اسانس اثر داشت که این اثر در مقایسه با داروی استاندارد فنی تویین کمتر بود. نتیجه گیرینتایج نشان می دهد که قدرت اثر ضد تشنج اسانس اسطوخودوس نسبت به سایر عصاره های این گیاه بیشتر است و احتمالا بر صرع ابسانس موثر است.

تشنج ناشی از تب شایع ترین اختلال نورولوژیک در کودکان و پدیده ای وابسته به سن است. ویژگی های این تشنج و نحوه درمان حاد و پیشگیری کننده آن هنوز مورد بحث است. هدف این مقاله بازنگری خصوصیات و درمان های تایید شده کنونی تشنج ناشی از تب است.به طور کلی درمان طولانی مدت با داروهای ضد تشنج نظیر فنوباربیتال به جز در موارد خاص به دلیل تاثیر آن بر قدرت شناخت و کاهش بهره هوشی توصیه نمی شود. درمان پیشگیری کننده انتخابی در حال حاضر استفاده از دیازپام متناوب در طی بیماری تب دار برای جلوگیری از عود بیماری است.

تشنج ناشی از تب شایع ترین اختلال نرولوژیک در بچه ها می باشد. در مورد چگونگی برخورد با این نوع تشنجات و خطر عود و جلوگیری از عود و بررسی این بیماران اختلاف نظر وجود دارد و آکادمی اطفال آمریکا (AAP) در مورد مراقبت این نوع تشنجات راهنمایی هایی ارایه کرده است ...

تب و تشنج از شایعترین علل حملات صرعی در گروه سنی کودکان می باشد (9 ماهگی تا 5 سالگی) که به دو گروه ساده و کمپلکس (Complex) تقسیم می گردد. یکی از معیارهای این تقسیم بندی، تکرار حملات در ساعات اولیه تشنج است. هدف این مطالعه شناسایی فاکتورهای احتمالی موثر در تکرار حملات، در بیماران بستری می باشد. در برخی مطالعات جنس، سن، سابقه فامیلی، درجه حرارت هنگام تشنج و فاصله شروع تب تا تشنج در تکرار حملات موثر شناخته شده اند. با مشاهده موارد زیادی از تکرار حملات تشنج در بیماران بستری در بیمارستان 17 شهریور رشت و جابجایی آنان از گروه ساده به کمپلکس و نیازمند به اقدامات مضاعف تصمیم به انجام این مطالعه گرفته شد تا با شناسایی به موقع بیماران در معرض خطر و بکارگیری اقدامات پیشگیرانه از وقوع این امر جلوگیری نمود. در این مطالعه مقطعی تعداد 693 پرونده مربوط به بیمارانی که در سالهای 1377 و 1378 با تشخیص نهایی تب و تشنج در بیمارستان 17 شهریور رشت بستری شده بودند مورد بررسی قرار گرفتند. متغیرهای تحقیق شامل تکرار حمله، جنس، سابقه خانوادگی و سابقه شخصی تشنج اندازه گیری شدند و اطلاعات لازم با کمک نرم افزار SPSS و آزمون آماری کای دو و t استخراج شدند. از مجموع بیماران، 269 نفر (39%) تکرار حمله داشتند که از میان تکرار شونده ها 197 نفر (73%) یک حمله مجدد، 62 نفر (23%) دو حمله مجدد و نه نفر (4%) سه حمله مجدد را تجربه کرده اند. از کل بیماران 374 نفر (54%) مذکر و 319 نفر (46%) مونث بودند و در همین حال میان جنس و سن با تکرار تشنج ارتباط معنی داری وجود نداشت اما در مورد سابقه فامیلی و شخصی تب و تشنج این ارتباط معنی دار بود (P<0/001). در فاصله زمانی کمتر از دو روز از شروع تب تا تشنج و همچنین در موارد بروز تشنج اولیه در تب زیر 38 درجه سانتی گراد تکرار حملات بیشتر بود. به نظر می رسد که تکرار حملات در بیماران بستری مبتلا به تب و تشنج در بیمارستان مورد مطالعه از میزان نسبتا بالایی برخوردار است.

زمینه و هدف: صرع یک اختلال عصبی-رشدی است که براساس شواهد فاکتورهای قبل از تولد، تأثیر قابل توجهی بر رشد سیستم عصبی در موالید دارد. تحقیق حاضر با هدف بررسی تأثیر تشنج در دوران بارداری بر رفتار تشنجی القاشده با پنتیلن تترازول در موالید انجام شد. روش بررسی: در این مطالعه تجربی، پس از تثبیت بارداری در موش ها، یک گروه به عنوان گروه کنترل منفی و مابقی موش های باردار کیندل شده در سه گروه شامل: 1-گروه القای تشنج در فاصله روزهای چهاردهم تا نوزدهم بارداری (هر 48 ساعت یک بار)؛ 2-گروه شم که نرمال سالین را به صورت درون صفاقی در روزهای چهاردهم تا نوزدهم بارداری (هر 48 ساعت یک بار) دریافت کردند و 3-گروه کنترل (شامل: موش های باردار کیندل شده بدون تزریق در طی بارداری) قرار گرفتند. در روز پانز دهم (دوره شیرخوارگی) و بیست وچهارم (دوره بعد از شیرخوارگی) پس از تولد، پتانسیل تشنج پذیری در موالید متولدشده از گروه های موردمطالعه بررسی شد. داده ها به کمک روش آماری کروسکال والیس تجزیه وتحلیل شدند. یافتهها: در این مطالعه، پتانسیل تشنج در موالید دوره بعد از شیرخوارگی در گروه تحت درمان با پنتیلن تترازول به طور معنی داری بیشتر از موالید سایر گروه ها بود (05/0>p). بااین وجود، تفاوتی در پتانسیل تشنج پذیری میان موالید در دوره شیرخوارگی وجود نداشت (05/0